
میلگرد به فولادی که برای جبران مقاومت کششی پایین بتن در سازه های بتنی به کار میرود، می گویند و به شکل سیم می باشد که کاربرد های
میلگرد
میلگرد به فولادی که برای جبران مقاومت کششی پایین بتن در سازه های بتنی به کار میرود، می گویند و به شکل سیم می باشند. مهمترین مشخصه های میلگرد عبارتند از : شکل ظاهری، سطح مقطع، مقاومت حد جاری شدن و گسیختگی، شکل پذیری و جوش پذیری می باشد.
عموما برای تقویت بتن و سازههای سنگی در تحمل نیروهای کششی، از میلههای فولادی استفاده میشود. بتن به صورت ذاتی برای تحمل نیروهای فشاری مقاومت نشان می دهد، اما نیروهای کششی میتوانند باعث شکستن ونابودی آن بشوند.
میلگردها به عنوان یک عامل تقویتکنندهی بتن از استفاده میشوند، هرچند انواع مسطحی از میلههای تقویتی هم وجود دارند که بیشتر برای تقویت سطوح افقی بتنی از جمله مسیر بزرگراهها و اجزای پلها به کار برده میشوند.
آجدار کردن میلگرد به منظور چسبندگی بهتر میان بتن و فولاد تقویتی صورت میگیرد. طرح آج روی میلگرد مشخصات معینی ندارد، اما فضای میان برآمدگیها و ارتفاع آجها باید مطابق استانداردهای مربوط باشد.
آجهای ساخته شده روی بدنهی میلگرد های فولادی اغلب با ایجاد سطح اصطکاک کافی، امکان چسبندگی فولاد و بتن را فراهم میکنند، اما همچنان این احتمال وجود دارد که با اعمال نیرویی که به اندازهی کافی قوی باشد، از جای خود خارج شوند.میلگرد های با قطر کم، بین ۶ تا ۱۰ میلی متر می توانند به صورت شاخه ای یا به صورت قرقره و کلاف تهیه شوند. برای استفاده از میلگردها در کارگاه، باید از یک لوله فولادی از داخل قرقره رد کرد و میلگرد را کشید تا به صورت مستقیم در آید.
صاف کردن نهایی میلگرد ها با پتک های چوبی انجام می پذیرد. استفاده از پتک آهنی، باعث پیدایش فرورفتگی یا دندان موشی روی میلگرد ها و در نتیجه کاهش ظرفیت باربری آن می شود.
میلگرد های با قطرهای بیشتر به صورت شاخه های ۱۲ متری عرضه می شوند. هرچه طول میلگرد ها بیشتر باشد، در صد افت و ریز کمتر و در عوض حمل و نقل آن مشکل تر است. گاه برای حمل میلگرد های ۱۲ متری نیز آنها را از وسط خم می کنند.
این امر منجر به ایجاد تنش های پس ماند در قسمت خم شده می گردد و ظرفیت باربری میلگرد ها در آن نقطه کاهش می یابد. به همین دلیل باید از انجام این کار اجتناب گردد، مگر اینکه قسمت خم شده، بریده شود و از آن استفاده نشود.